گوشه

جدایی نادر از سیمین ، فیلمی ذاتن سیاسی

guoshe — Mon, 09 May 2011 01:59:11 GMT

برای سخن گفتن در باره ی یک فیلم می توان از نظریه های مختلفی کمک گرفت.

نظریه ی ادبی و نظریه ی فیلم تا حد زیادی همپوشانی و شباهت دارند. نظریه های ادبی زیادی وجود دارد از جمله نشانه شناسی ساختارگرا، روانکاوی، نقد جامعه شناختی، واسازی ( ساخت شکنی)، نقد فمینیستی، نقد مارکسیستی و ...

در مورد فیلم جدایی نادر از سیمین هم به کمک تعداد زیادی از این نظریه ها می توان اظهار نظرکرد مثلن از دیدگاه نقد جامعه شناختی می توان هر یک از آدم ها را نماینده ی طبقه ی خاصی از جامعه به شمار آورد و با بررسی روابط و مناسبات این آدم ها، ساختار جامعه و نیروهای شکل دهنده ی امر اجتماعی و همچنین تاثیر جامعه بر فرد را شناسایی و تحلیل نمود.

مثلن در این فیلم می توان نادر را نشانی از طبقه ی متوسط جامعه ی در حال گذار به شمار آورد که از یک سو باید به سمت افق های تازه برود و امر زندگی را سامان ببخشد و از سویی جنازه ی سنگین سنت ها و قیود گذشته (پدر) بر دوش اش سنگینی می کند.

این فیلم را با نوع نگاه فمنیستی هم می توان نگریست و قایل شد که زن است که ثبات و انجماد جامعه را به سوی تحرک و بی نظمی یا بی ثباتی می برد و در واقع نوعی ضد روایت در برابر اقتدار مردانه قرار می دهد و ساختار سنتی قدرت را متزلزل می کند.

از منظرهای دیگر هم می توان به این فیلم نگریست و بستر را برای گشایش کلام باز نمود و در واقع اثر را نقد کرد اما می خواهم در این جا بگویم که فیلم جدایی نادر

از سیمین به واسطه ی ساختار ویژه اش بیشتر به رویکرد ساخت شکنانه ( واسازی) اجازه ی ورود می دهد بدین معنا که از آن جا که نوع نگاه در این فیلم نگاهی ساخت شکنانه یا واسازی کننده است، نوع نقد ساخت شکنانه را هم به خود راه می دهد و گویا چنین نگاهی بهتر می تواند کلیات و اجزای اثر را به رشته ی شناسایی و تحلیل درآورد.

فیلم جدایی نادر از سیمین اساسن و ذاتن یک فیلم سیاسی است. سیاسی بودن به زعم من الزامن متضمن پرداختن به موضوعات سیاسی یا تعریض زدن به شکل خاصی از نظام یا حکومت داری نیست. در این فیلم هم با وجود ارجاعات کم رنگ و حاشیه ای سیاسی، محتوای کلی کلام در باره ی سیاست نیست بلکه بیشتر درباره ی آدم ها و روابط و فلسفه ی هستی حرف می زند. اما می خواهم بگویم که این فیلم به طریق دیگری سیاسی است. یعنی از اساس، کاری به شکل حکومت در سرزمینی خاص ندارد بلکه به طور کلی تعریضی به امر سیاسی ( در مفهوم عام آن یعنی مسئله ی حکومت داری در سراسر جهان) دارد.

فیلسوف فرانسوی " میشل فوکو" در چند مجلد از کتاب های مقطع ساز خود به بررسی و تحلیل ساختارهایی می پردازد که بشر به کمک خود آن ها درباره ی خود و ساز و کارهای حاکم بر جامعه اش حرف می زند.

او بحث می کند که ساختارهایی مانند عقل ( خرد) – دانش – مراقبت و تنبیه ( زندان) – جنسیت – پزشکی و ... در عین حالی که امکان آن را فراهم آورده اند که بشر بتواند به کمک آن درباره ی بخشی از گفتمان های حاکم بر جوامع حرف بزند، در واقع خود نوعی ساختار و چارچوب محدود کننده به انسان و تفکر انسانی تحمیل کرده اند. مثلن در کتاب " تاریخ جنون" او بحث می کند که چگونه گفتمانی نجات بخش همچون عقل ( خرد) خود چارچوبی دست و پاگیر و حتا ابلهانه برای محدودیت گروهی از انسان ها و محدود ساختن بخشی از معرفت بشری و حذف و طرد آن را فراهم آورده است.

در کتاب " پیدایش کلینیک" به ساختار های محدود کننده ی مشابهی در حوزه ی " پزشکولوژی" می پردازد. در کتاب " مراقبت و زندان" به مسئله ی قضا و داوری می پردازد و نشان می دهد در عین بدیهی و لازم بودن این گفتمان، چقدر توانسته است به ساختار گفتمان های علوم انسانی شکل بخشیده و بخش هایی از آن را حذف و جرح و طرد کند.

نهایتن ایده ی مرکزی در آرای فوکو این است که این نهاد ها و ساختارهای مرتبط به علوم انسانی درست است که در مقام تولید گفتمان هستند و فضایی برای بازشناسی علوم انسانی و ساز و کارهای حاکم بر آن فراهم می کنند اما در عین حال مجراهایی برای کنترل و محدودیت آن هم تولید کرده اند.

در کارتنی که از یک شبکه ی تلویزیونی دیدم پلیس و قاضی و پزشک به کمک همدیگر برای سگ خانه گی خانواده ی " اسپاگتی" ( که مشکوک به نوعی بیماری واگیردار بود) حکمی صادر کردند و آن را به اجرا درآوردند.

کنار هم قرار گرفتن پلیس – قاضی و پزشک امری اتفاقی نیست. این سه از گفتمان های برتری بخش و اقتدار دهنده در دوران کنونی به شمار می آیند که البته هر سه برای ارائه ی خدمات و رفاه بهتر و بیشتر در جامعه پدید آمده اند اما اکنون تبدیل به نهادهایی برای شکل دادن و منشأ و ملجأ اقتدار می گردند.

در فیلم جدایی نادر از سیمین، امر قضا که یکی از ارکان اقتدار بخش در دوران جدید است مرتبن به تعویق و تاخیر می افتد. فرهادی با هوشمندی در نوشتن فیلمنامه کاری کرده است که مدام داوری را به حالت تعلیق در می آورد و اجازه نمی دهد که مخاطب قضاوت کند.

حتا ساختار قانونی درون فیلم (دادگاه) نیز تا پایان فیلم هیچ حکمی صادر نمی کند. همه چیز به تعویق و تعلیق افتاده و گویا ایده ی اقتدار حاکم به تعویق افتاده است از این منظر است که شاید بتوان مدعی شد جدایی نادر از سیمین ذاتن یک فیلم ضد اقتدار گرایی است و هر جا که قرار است ثبات و استقرار یک ایده ی مرکزی را در فیلم داشته باشیم، قاعده را بر هم می زند و اجازه ی داوری را از ما می گیرد در عین حال آن را به شکل تکثیر شده و چند وجهی در اختیار مخاطب قرار می دهد به این معنا که با برش های عرضی فراوانی که از آدم ها ارایه می دهد سعی می کند تکثیر دیدگاه ها در امر داوری را عرضه نماید و قضاوت ( اقتدار) را به چالش بکشد.

در فلسفه ی اخلاق کانت، مفهوم " خود" و " دیگری" دو مفهوم هستند که در برابر و قرینه ی یکدیگر هستند. بدین معنا که می گوید برابری آن است که آن چه برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسندی و بر عکس. در واقع

در این جا مفهوم "دیگری " چیزی است که از درون " خود" بدان نگریسته می شود و ماهیتی ذاتی برای آن قایل نیستیم. " دیگری" چیزی است که " خود" نیست. وجود آن وابسته به وجود " خود" می باشد.

ما به طور سنتی و باستانی فرا گرفته ایم که " دیگری" را از جایگاه با ثبات و با اقتدار " خود" بنگریم و اساسن اعتقاد به این که آن هم جایگاهی مشابه و متناظر با این یکی می تواند داشته باشد بر ایمان مفهومی ندارد.

اما در فلسفه ی امانوئل لویناس این امر به چالش کشیده می شود و " دیگری" از انقیاد " خود" درمی آید و به رسمیت شناخته می شود . در نظریه های ساختار شکنانه از مفهوم تقابل دوتایی خود/ دیگری، ساخت شکنی می شود و دیگر نظام ارزش داوری میان یکی از دو جزء این تقابل دو تایی نیز برداشته می شود. در این صورت است که به هنگام داوری " دیگری" را از دریچه ی " خود" بازنمی شناسیم و وجود و ماهیتی مستقل برای آن در نظر گرفته می شود.

این جاست که امر قضا و داوری دشوارو ناممکن می شود چرا که در واقع نوعی نسبی نگری حاکم گشته است که تمام ریز علت ها را می بیند و می شناسد و برای هر کدام ارج و ارزشی قایل است. در انگاره ی سنتی از امر قضا ما می گوییم: ای قاتل به دارآویخته شو چون کشتی! اما اگر بتوانیم نگاهی نسبی نگرانه و خردمندانه داشته باشیم باید بگوییم ای قاتل تو کشتی! اما معلم تو، پدر تو، مادر تو و همه ی نیروهایی که تو را بدین جا کشاندند نیز کشتند.

پس صدور حکم قطعی امری دشوار می گردد و نیاز به حکمت فراوان دارد. در قران نیز وقتی اشاره می شود: " من یعمل مثقال ذرة خیرا یره و من یعمل مثقال ذرة شرا یره" در واقع به عدالت مطلقی که امکان برپاشدنش هست اشاره می کند، جایی که تمام ریز علت های کوچکترین حوادث را می توان دید و سنجید و اینجاست که واقعن صدور یک حکم قطعی و نهایی امری ناممکن به نظر می رسد.

اما در مورد ساختار فیلم هم باید گفت که فرم و محتوای این اثر به شدت تکمیل کننده و سازنده ی هم اند. گاهی ریتم به شدت کش می آید و گاهی به کمک ریتم در یک اتفاق حتا ساده ضربان قلب تماشاگر را بالا می برد.

فیلم از ایجاز بسیار خوبی برخوردار است. از زیاده گویی پرهیز می کند و بیشتر به کمک نشانه شناسی اجزای دیداری سعی می کند همه چیز را برساند. مثلن یک نما از اتاق خواب نادر و سیمین در ابتدای فیلم می آید و تخت خالی را نشان می دهد و اتفاقن سیمین در آن جا مشغول شمارش پول است؛ از این نما اطلاعات زیادی به مخاطب می رسد مثلن ناخودآگاه می فهمیم که روابط این زوج به سردی گراییده و چالشی که معمولن پس از یک دهه زنده گی مشترک در خانواده های ایرانی ایجاد می شود به خوبی نمایش داده شده و نمای شمارش پول هم امر حسابگری را به ذهن متبادر می کند که در مقابل تختخواب کارکردی متضاد و تاثیر گذار دارد.

در نمای دیگری وارد منزل مادر سیمین می شویم نصاب دیش ماهواره یک جمله ی کوتاه می گوید و یا وجود دیش ماهواره در بالکان منزل نادر بدون هیچ توضیح اضافی اوضاع و احوال جامعه ی درحال گذار ایرانی را نشان می دهد.

کلیه ی نماهای خارجی که " مرضیه" ( به عنوان زن آسیب پذیر فیلم) را نشان می دهد ، به شدت مغشوش و پر از عناصر و المان های درشت است. مثلن او را لابه لای نرده ها و از پشت حصارها یا میان ماشین می بینیم که این خود آگاه خشونت یک جامعه ی دارای ارزش های مردانه را به ذهن متبادر می کند.

در نمایی داخلی، مرضیه وقتی می خواهد کارش را در منزل نادر شروع کند تمام پرده ها را می کشد و فضا را می بندد و تاریک می کند که می تواند گویای حد و مرزها و حصارهایی باشد که زن جامعه ی ایرانی به دور خود می کشد و آن را می پذیرد.

نمایی که نادر و سیمین را داخل آسانسور در حال پایین رفتن نشان می دهد به خوبی گویای فرورفتن آن ها به درون یک بحران و افت زندگی مشترک شان است که با همهمه ی محو سالن دادگاه تکمیل می شود.

به طور کلی فیلم به کمک تکنیک های بسیار ساده ی تصویری که جزو اصول اولیه و ساده اما بسیار کلیدی هستند ، و همچنین به کمک تدوین، تصویربرداری و بازی بسیار درخشان بازیگران، توانسته جنبه های بسیار غریبی از واقعیت های بسیار آشنا و معمولی زندگی ما را نشانمان دهد و در واقع به سمت سوی نوعی هایپررئالیسم می رود. جدایی نادر از سیمین فیلم کم ادعا و آبرومندی است و ارزش بیش از یک بار دیدن دارد.

پیش در آمدی به نوروز

guoshe — Sun, 15 Mar 2009 01:34:00 GMT

يادداشتي در انتها

راستش قبل از نوشتن اين چند سطر كه پاسخي است به دعوت مهربانانه ي مهدي رمضاني عزيز خيلي فكر كردم كه يادداشتي به مناسبت سال نو خورشيدي شامل چه مطالب و ساختاري مي تواند باشد ؟ مرور اتفاقات مهم سال گذشته كاري است كه خيلي ها در ويژه نامه هايشان به آن مي پردازند .سخن گفتن از تغيير و نو شدن و درس گرفتن از طبيعتي كه بعد از سرماي جانكاه زمستان دوباره مي شكفد هم چيز تازه يي نيست . از تاريخ باستان ايران و هوشمندي ايرانيان در انتخاب بهار به عنوان نوروز و آغاز سال و تبار شناسي واژه هاي باستاني و فلسفه ي نوروز هم بسيار گفته اند و مي گويند. ماندم كه از بهاري كه چندان شادي آور نيست و سالي كه چندان حال ما را تغيير نمي دهد چه بنويسم ؟!

1. شايد نوروز تنها جشن از مراسم شادي ايرانيان باشد كه هم بسيار گسترده و هم مردمي است .چه قدر از اين بابت خوشحالم چرا كه ساير جشن هاي ايراني مانند سده و مهرگان و ... در طي ساليان به دلايلي حذف شده اند و كم كم به كلي از ياد مردم ايران محو مي شوند . چهارشنبه سوري هم كه ظاهرا مراسم خطرناك و خطرسازي است و بهتر است اصلا برگزار نشود يا تحت تدابير شديد امنيتي باشد تا خسارت جاني و مالي و ... به بار نياورد ! جالب اين كه در تلويزيون حتا نام ”چهارشنبه سوري “ را هم نمي برند مبادا آتش بازي شود و به جاي آن از اصطلاحاتي مانند ”چهارشنبه آخر سال“ يا ”حوادث آخر سال“ نام مي برند و اين هم در حكم نوعي حذف است .

فیلم نوشت

guoshe — Tue, 10 Mar 2009 02:32:00 GMT

اديپ شهريار – اديپ شهروند

اديپ شاه ساخته پير پائولو پازوليني سنگ بزرگي است كه كارگردان به خوبي از عهده ي پرتاب آن به سوي هدفش بر آمده است . اين كه مي گوييم ساخت اين اثر كار خطيري است به اين دليل است كه استوره ي اديپ در همه جا و همه حال و در بسياري از سطوح آثار ادبي و هنري به طرز آگاهانه يا ناخودآگاه وجود دارد .اديپ حتا از جنبه ي پاتولوژي نيز بررسي شده است و به حوزه ي پزشكي(روانپزشكي ) ،روانشناسي ، روانكاوي ،جامعه شناسي و رفتارشناسي نيز وارد شده است . اينجاست كه در ميان اين همه ارجاعات متني فراوان و بينامتن هاي پررنگ ، ساختن اثري انتزاعي و مستقل كه بتواند در عين وفاداري به متن اصلي ، نظام نشانه شناسي ويژه اي بنيان نهد كار سترگ و دشواري است . اديپ شاه پازوليني يك اقتباس هنرمندانه و خلاقانه است كه امكان خوانش هاي متكثري را در برابر مان قرار مي دهد .

هر کس به ساز خودش

guoshe — Tue, 17 Feb 2009 00:37:00 GMT

1. چندي پيش خبر برگزار يك تور خاص در انگلستان روي خبرگزاري ها قرار گرفت . اين تور متشكل از افرادي بود كه به وجود خدا اعتقادي نداشته و استدلال شان اين بود كه براي شرافت مندانه زيستن لزومي به اعتقاد به وجود خداوند نيست و با تكيه بر اخلاقيات و يك سري اصول انساني جهان شمول مي توان سالم و صادقانه زيست . شعار اين گروه اين بود :” احتمالن خدايي وجود ندارد پس از زنده گي خود لذت ببريد.“

كاري به درستي يا نادرستي اين ايده نداريم بلكه مي خواهيم اين را مطرح كنيم كه اين گروه كه آزادانه در حال فعاليت بودند از سوي كليساي انگلستان مورد حمايت قرار گرفته و دعوت به گفتگو شده بود. يك كشيش انگليسي مي گويد با اين كه مردم دنياي امروز بيش از هر زماني به معنويت نياز دارند ، ما از برگزاري اين فعاليت استقبال مي كنيم چرا كه باعث تبادل و تضارب انديشه ها مي شود و امكان گزينش آگاهانه را براي افراد فراهم مي كند .

به ياد بياوريم كه چند قرن پيش همين كليسا دادگاه هاي تفتيش عقايد و زنده سوزي و برخوردهاي خشونت آميز با هرگونه انديشه ي متفاوت از دين مسيحيت آن دوران برگزار مي كرد و در پيش گرفته بود . آيا اين كليسا همان كليسا و اين دين همان دين نيست ؟ اين همه تغيير چگونه به وجود آمده است ؟

2. هفته ي گذشته يك حركت جالب در لندن شكل گرفت كه ” رقص در سكوت “ نام داشت. در اين حركت كه مخاطب آن جوانان بودند ، همه مي توانستند با موسيقي دلخواه خود كه به وسيله ي mp3 player هاي شخصي و از طريق head set براي هر فرد پخش مي شد ، به هر شكلي كه دوست دارند برقصند. جواناني كه از نظر قانوني به خاطر محدوديت سني مجاز به رفتن به كازينو ها نبودند به ميزان گسترده اي از اين برنامه كه در يك ايستگاه قطار اجرا مي شد استقبال كردند . مي خواهيم نه به اين حركت بلكه به تفكري كه در پشت آن قرار دارد بينديشيم . نوعي آزادي گسترده براي انتخاب شكل زيستن در همان زمان كوتاه .هيچ گونه الگو يا هنجار يكدست كننده يي وجود ندارد . لزومي نيست كه همه مثل هم يا با يك ساز و يك آهنگ برقصند . همه آزادند به هر سازي كه مي خواهند و در هر رويايي كه هستند برقصند . چه قدر زيرساخت هاي انساني يك جامعه بايد متكامل باشد كه چنين برنامه اي در ان برگزار شود ؟

... این رستخیز عام که نامش محرم است

guoshe — Mon, 05 Jan 2009 15:14:00 GMT

وا سازی رفتار جمعی ایرانیان در محرم

(این مقاله قبلن هم در این وبلاگ درج شده و اکنون بی مناسبت نیست که دوباره در معرض قرار گیرد . از دوستانی که تکرار آن برایشان ملال آور است پوزش می خواهم. )

ارستو معتقد بود که انسان ذاتن موجودی اجتماعی و سیاسی است اما در نظریات جدید عقیده بر این است که انسان ماهیتی اجتماعی ندارد بلکه زندگی اجتماعی نوعی راه کار سازش یافته برای آسان زیستن است. ثابت شده است که انسان در جامعه بهتر می تواند نیاز های اولیه ی خود را برآورده سازد ، هر چند که زندگی اجتماعی نیز محدودیت هایی برای انسان به بار می آورد . اما با رشد اندیشه ی سیاسی و تدقیق در زندگی مدنی و اصلاح ساختارها و قوانین مربوط به آن ، سعی بر آن است که شرایط بهینه ی نسبی حیات جمعی برای انسان فراهم شود. یکی از وجوه زندگی اجتماعی ، رفتار های جمعی است که عمومن یا ریشه در خرد جمعی آگاه یا ناآگاه دارد و یا به جنبه ی آیینی و استوره ای حیات بشرمربوط است و آبشخور آن ، ذهن پیش-منطقی انسان است. آیین ها و استوره ها به ذهن پیش-منطقی انسان برمی گردند و از فرط رایج بودن ، امروزه به زمینه ای برای مطالعات علوم انسانی تبدیل شده اند.

guoshe — Sat, 27 Dec 2008 17:47:00 GMT

چندی پیش در یکی از نشریات محلی گزارش مستند و مستدلی از خطاهای پزشکی چاپ شد که واکنش های زیادی در پی داشت . مسوولان طبق معمول انکار و تهدید کردند و برخی نیز دچار اضطراب شده بودند که اگر طبیب ما این است وای به ...

به هر حال این یادداشت در ادامه ی آن گزارش سعی داشت شتابزده و کدخدامنشانه (هر چند که خودم از منتقدان سرسخت پزشکی امروز و پزشکی ایران هستم ) به مساله بپردازد .

با پوزش از غیبت دو ماهه

سخني از پست و بلند پزشكي ما

و بدان كه در طب عجايب ها ساخته اند و تركيب هاي عجب . و علمي نافع است . و باشد كه مردي در بلايي گرفتار بود و از عمر نااميد بود و از عيالان و املاك طمع برداشته ، دانايي مداواتي كند و به سبب آن جان وي از آن علت و غم برهاند. ...

گويند ابوعلي سينا در شام بود .جنازه يي برآوردند مرده يي بر آن . گفت : اين را چه مي كنيد ؟ گفتند : دفن مي كنيم . گفت : اين زنده است وي را دفن مكنيد . سه روز رها كردند وي در حركت آمد و برخاست . وي را گفتند : چون بدانستي كه وي زنده است در كفن ؟ گفت : هر دو زانوش راست بود .اگر باز افتاده بودي مرده بودي . پس زيركي وي بدانستندي و معروف شدي .

عجايب نامه – محمد ابن محمود همداني

در شماره ي قبل نامه گناباد گزارشي به چاپ رسيد كه حرف و حديث و سروصداهاي زيادي در پي داشت . عده ي زيادي از مردم نسبت به آن واكنش نشان دادند . برخي مي خواستند بر آمار ارايه شده در آن بيفزايند و برخي دچار اضطراب و سردرگمي شدند كه حالا اگر از سر اجبار گذرشان به بيمارستان و اتاق عمل و داروخانه و مطب و .. افتاد چه بكنند ؟ برخي از مسوولان و دست اندركاران نيز به مقتضاي حرفه يي و صنفي خود اعتراض كردند . بعضي افراد هم از اين آمار و اخبار بهت زده شدند كه مگر ممكن است چنين باشد و گروهي نيز بر قلم و جسارت نگارنده ي مطلب آفرين گفتند .خلاصه هر كس به طريقي در گير اين گزارش شد .اما دليل اين طيف وسيع مخاطب و تاثير گذاري اين مطلب چيست ؟

عصر اطلاعات و افسانه ای به نام انسان

guoshe — Tue, 21 Oct 2008 04:55:00 GMT

این مقاله در سال ۷۸ نوشته شده و در چند نشریه ی دانشجویی - محلی و سراسری به چاپ رسیده است.

عصر اطلاعات و

افسانه ای به نام انسان

شاید در پی عصر اطلاعات و تأکید جنون آسای بشر بر رمز(code) برای«بازتولید» (که این از پدیده های جامعه ي پسا- صنعتی است)، به فوران فراگیر اطلاعات(data) برسیم واحدهای اطلاعات همه جا را فرا گرفته اند و اصولن چه سوژه (subject) (به معنای فاعل شناسنده) و چه ابژه(subject) (مورد شناسایی) به واحدهای همبسته یا گسسته يی از اطلاعات بدل شده اند. اگر تا قرن نوزدهم میلادی، بشر وجود خود را با راه کارهای فلسفی و با اتصال خود به نیرویی ماورایی و الهی تبیین می کرد، اکنون و پس از ظهور فرا فیلسوفانی چون نیچه و هیدگر، و زبان شناسانی چون سوسور، چامسکی و دیگران درک انسان از جهان، زبان-گونه شده است. اصولن انسان در پی آن برآ مده تا حتا جایگاه هستی شناسیک خود را نیز با دیدگاهی زبانی و از مجرای«زبان» تبیین کند. از سویی تئوری نسبیت اینشتین و فيزيك كوانتومي و اصل عدم قطعیت هیزنبرگ که از حوزه ی علم برخاسته، مسیر گفتمان های انسانی را تغییر می دهند.

فیلمنامه

guoshe — Mon, 29 Sep 2008 02:07:00 GMT

شب-اتوبوس-جاده

داخلي-شب – داخل اتوبوس

نماي بازي از جاده كه از پشت شيشه ي جلوي اتوبوس گرفته شده است . شبرنگ ها و علايم مرز نما و خطوط سفيد جاده با پيچ و خم به سرعت مي گذرند.

فیلمنامه ی داستانی

guoshe — Sat, 06 Sep 2008 01:25:00 GMT

روياي يك قاليچه

خارجي – روز – قبرستان يك روستا

تصويري از يك قاليچه كادر را پر كرده است . اطراف آن عده يي نشسته يا ايستاده اند و روي آن يكي دو ظرف نقل و خرما و يك گلدان گذاشته شده است . يكي دو نفر با نوك انگشت با مژه هاي قالي بازي مي كنند .

صداي باد و صداي محو نغمه ي غمناكي مثل خواندن قرآن به گوش مي رسد .

فیلمنامه ی داستانی

guoshe — Mon, 11 Aug 2008 05:02:00 GMT

دكل

داخلي-روز – اتاق نمور يك خانه ي روستايي

دختري 26 ساله سرش را به يك قالي كه به دار قالي بسته شده تكيه داده و دست هايش را در نخ هاي دار قالي چنگ كرده است .

صداي مردانه يي از اتاق مجاور با حالتي فرياد گونه :

صديق ... آي صديق ... ( صدا نزديك تر شده ، مرد وارد اتاق شده است ) تصوير مرد به صورت سايه ي تاريكي در آستانه در ديده مي شود . مرد لباسي را به طرف دختر پرت مي كند و با لحني تحكم آميز مي گويد : صديق ... چرا جواب نمي دي ... بلند شو اين پيراهن منو بشور ... پاشو كه لازمش دارم ...